Como viredes comprobando dende fai xa algún tempo o condensador de fluzo de bitacoras.com vai como o carallo, por iso decidimos mudarnos a blogaliza.
E pouco máis hai que engadir, só que esperamos que a nova casa vos guste po-lo menos tanto como esta e que nos sigades visitando, facendo comentarios, preguntas e demáis. Esperamos que ninguén se quede perdido po-lo camiño. Estades todos invitados! (absterse fans de John Cena)
Alí vos agardamos coas nosas musas, as nosas frikezes, as nosas bizarrezes wanabe, a nosa ausencia de gusto e criterio e todas esas cousas que buscades a xente que por eiquí os deixades caer.
Unha aperta,
O EQUIPO DE CINEMA FRIKI]]>Trailer de Eragon
http://cinemafriki.bitacoras.com/archivos/2006/10/08/trailer-de-eragon
2006-10-08T20:14:36ZFrikiTrailers e teasers Eragon semella unha mistura de As Crónicas de Narnia e Corazón de dragón. Non ten mala pinta, pero supoño que só para pasa-lo rato. E a tía está moi boa. *
Na páxina web está máis grande e máis espectacular. Paga a pena.
* 'A tía' é Sienna Guillory (Jill Valentine en Resident Evil. Apocalipse)
]]>Póster de Day of the Dead
http://cinemafriki.bitacoras.com/archivos/2006/09/25/poster-de-day-of-the-dead
2006-09-25T14:01:57ZFrikiXeral
O póster do remake do clásico de Romero está tamén ilustrado con un clásico, a man dun zombi a erguerse dende a terra.
A estrea non está prevista ata o 2007.]]>Flyboys
http://cinemafriki.bitacoras.com/archivos/2006/09/25/flyboys
2006-09-25T13:23:10ZFrikiTrailers e teasers
Cine bélico, I Guerra Mundial e combates aéreos. Que máis se pode pedir? Que estea ben feita, por favor.
Dos productores de Independence Day e O patriota chega Flyboys. E aquí o trailer para ir abrindo boca.
]]>Trailer de The Host
http://cinemafriki.bitacoras.com/archivos/2006/09/14/trailer-de-the-host
2006-09-14T18:17:28ZFrikiTrailers e teasers
Un dos máis aclamados este ano no Festival de Cannes foi un filme coreano de terror, The Host (Gwoemul, mola máis o nome en coreano).
The Host conta a historia dunha criatura muntante que aparece no río Han en Seul e que vai devoran a todo aquel que atopa no seu camiño. Ademáis, a criatura rapta á filla do dono dun quiosco que vive na veira do río. Mentra os exército fracasa unha e outra vez en acabar co monstro, este home e a súa familia tentarán recupera-la súa filla.
Botádelle un ollo ao trailer.]]>Black Sheep
http://cinemafriki.bitacoras.com/archivos/2006/09/14/black-sheep
2006-09-14T02:26:49ZFrikiXeral
O argumento é como para non perdela: Un experimento xenético convirte ás ovellas en asasinas que aterrorizan a un pobo en Nova Celandia. O trailer de Black Sheep tampouco deixa lugar ás dúbidas. Urulokitaménestá ilusionadoco filme.
As ovellas dan moito medo, como xa se demostrou en The Dark, daquela en Gales.
]]>NinDavid Craig, nin Pierce Brosnan, nin Sean Connery
http://cinemafriki.bitacoras.com/archivos/2006/09/12/nindavid-craig-nin-pierce-brosnan-nin-sean-connery
2006-09-12T01:33:51ZFrikiCríticas
Pero si con tódolos demáis: Peter Sellers, Ursula Andress, David Niven, Orson Welles, Woody Allen, John Houston,Jean-Paul Belmondo...
Este grupo de actores nun filme promete moito, e esta película de James Bond, que non está incluída na saga, convertea nun producto, digamos, estraño. Poderíase clasificar coma obra de arte e un clásico do cine pero moita xente preferiría esquecela.
Nesta historia de James Bond hai moitos James Bond. Tódolos axentes do MI6 son clasificados coma 007. Aparece o sobriño de JB na man de Woody Allen (xenial) e a filla que tivo o axente secreto con Matahari. Tantos personaxes fan de Casino Royale un filme rocambolesco e moi do seu tempo, onde os artefactos secretos eran do máis orixinais e "modernos" (unha persecución de automóviles en Escocia a simularon con coches de Scalextric)
O problema é que rumoréase que actualmente queren facer o mesmo nas películas da saga do axente, e dicir, que nunca houbo un só James Bond, se non que tanto Sean Connery, Roger Moore, George Lazenby, Timothy Dalton, Pierce Brosnan e agora, Daniel Craig, foron distintos James Bond en tempo real. Os demais ou se xubilaron ou foron K.I.A. A mín este invento non me gusta nada e non deberían facer máis números nunha saga que xa estropearon bastante convertendo un axente secreto nun vindiesel ou therock de pantasmadas e acción absurda.
En resumo, Casino Royale é un clásico que non lle hai que mirar nin criticar nada. Soamente disfrutar do seu visionado.
Diefer Casan
]]>Jackie Chan forever
http://cinemafriki.bitacoras.com/archivos/2006/09/12/jackie-chan-forever
2006-09-12T00:37:09ZFrikiCríticas A volta ó mundo en 80 días é unha película para despistar. Na vida se me ocorrería alugala se non fora porque estaba moooi aburrido e, ademáis, traballaba Jackie Chan de secundario. Un filme onde se destroza o libro de Verne convertendo ó millonario inglés nun penoso inventor bobalicón non podería ser digno de visionado.
Pero a curiosidade foi máis forte e o resultado foi mellor do que esperaba. Non é un filme onde o protagonista non é Phileas, se non que o protagonista é o propio ¡Jackie Chan! Outra máis da súa filmografía, salvo que esta é moi correcta e onde o único que sobra é a estupidez do señor Fogg.
Por outra parte a película está chea de cameos con actores supercoñecidos que fai a película moi entretida e que fai botar máis dunha risa, dende Arnold Schwarzenneger como principe da India, ata o propio Sammo Hung, Judi Dench (?), John Cleese, Kengo Watanabe (?)... E mellorando a actuación de Cantinflas no filme de David Niven, Jackie demostra unha vez máis a súa habilidad nunha pelexa espectacular en China.
En resumo, unha película que me sorprendeu moito, e que anticipando algunhas gargalladas, recomendaría para algunha desas tardes para pasar un rato moi entretido cun grupo de amigos.
Diefer Casan
]]>Ala... mierda!
http://cinemafriki.bitacoras.com/archivos/2006/09/05/ala-mierda
2006-09-05T23:08:10ZFrikiCríticas
P*t* cine español de merda....
Cagho en tódolos que pariron semellante merda... por facerme perde-lo tempo... por escarallar calquera mínimo respecto que tivese polas produccións desta península de miseria cinematográfica... por ser tan dados polo cu e tan chupapirolas e máis p*t*s cas ghaliñas... etc., etc., etc. P*t*s tirados incompetentes e miserables.
Salvarei a Echanove, que fai un Quevedo pasable. Salvarei a Ariadna Gil, que cumpre ben coma actriz, unha tal De Castro. Pódese ignora-lo paso de Pilar López de Ayala, posto que nin dá nin quita nada. Queda ignorada. Javier Cámara debería atrapar un pouco pero en comparación tamén é salvable. Eduard Fernández; nada que dicir. Do pobre 'Aragorn', pois nada. Orson Welles, Alec Guinness, Laurence Olivier, calquera dos mellores tería parecido mediocre ante tanto monte de bosta.
E agora imos ó que imos.
Eduardo Noriega. Merece tantas maldades que me limitarei a expresar un intenso desexo de dor e sufrimento para el. Pero que malo é, Cristo bendito. Ou que mal o fai. Non é relevante. Que o colguen (figuradamente, que non o imos matar polo que fixo, que é delicto) para o seu escarnio e maledicencia en público. Só unha intervención de poderes superiores pode explicar que aínda teña traballo. Argh!!
Blanca Portillo. A culpa é súa por aceptar tal papel. Que se foda. Semellante papelón. Moita televisión vai facer a partir de agora. Pero non, que en España traballan os de sempre, como se ve na película, porque non importa que sexan malos, incompetentes, inaxeitados, parvos a encher ou directamente neno-nenas que noutro lugar estarían a traballar no negocio dos tapóns de lata para envases de bebida. Se nos oitenta estaban Forqué, Resines, Maura... agora temos á xeración Siete Vidas. Puta miseria.
Elena Anaya. O director non debería quedar só con ela, porque se esta moza de bo ver tivese algo de sangue, non o deixaba enteiro. Cortarlle os collóns por semellante chapuza de guión e dirección, non debería quedar impune. Mira que é unha mala personaxe. De cando é nova, non falarei, que a rapaza que fai dela ó mellor non está para máis aguantar. Pero Eleniña, de Eleniña... Xa van sendo horas de que deixe de ensinar teta na pantalla, que para iso non facía falla saír de Esteso, Landa, Pajares e demais compaña.
Patética.
O director. Agustín Díaz Yanes. Fuxir. Non coñezo “en profundidade” o que fixo este exemplar antes de Alatriste. Pero nunha industria con criterio económico e de certo tino xa o terían marcado a lume coma inimigo de todo o que é rendible. Que p*t* desastre de tipo. Mirade que eu de cine sei o que sei, que é ben pouco, pero cando mesmo eu me decato de ata que punto está mal rodada unha escena, de ata que nivel está corrompido e trampeado un guión (sen ter lido libro do tal Reverte ningún), de cantos posibles foron desaproveitados en cortes innecesarios, e de que forma unha minisuperproducción foi violada e torturada ata o seu vencemento... pois mal vai a cousa. Pero que carallo que confiou tantos cartos? É a antítese de todo o que pode ser friki. De todo o que pode ser comercial e rebenta-taquillas. Merda, que se me confunden as neuronas.
P*t* lixo de película.
Mirade que teño tragadeiras. Pero ben grandes, eh. Que trago cada cousa con gusto... que non ten nome. E quería escapar do cine. Quería saír daquela sala como fose. Desexaba estar en calquera outro lugar. Non soportaba ter que comparar o infumable producto medio español con Viggo Mortensen. Pero é que non o aturaba. Superábame. Pero moito, que non un pouco nada máis. Pero con dous collóns e moito sufrimento agardei ata o fin. Por se acaso aparecía algo salvable. Que non apareceu. De feito, aínda foi a peor. Porque a rodaxe na praia debeu ser unha desas de tripa solta e que gracias. Inenarrable. Hai que sufrilo para comprendelo. Pero non llo recomendo a ninguén. Desaparecede. Non vos poñades nesa situación. Porque logo ven o dos Tercios en combate. Un quero e non podo de libro. Unha cousa tan mala que asusta de verdade. ¿Pero como carallo non viron que aquelo era lastimoso?
Lémbrame agora o roce entre Sabina e Ramoncín polo tema da manta. Pois logo disto que veñan chorando por subvencións os do cine español, que veñan. A patada nos dentes que lles había que dar sería por piedade... para cos amantes da 7ª Arte. Ó infecto escravista da SGAE correspóndelle o papel de lacaio lambecricas que chora polos cartos e defende esta producción tan española. Sabina é o sentido común de quen paga por ver algo entretido e mínimamente digno. Alatriste é insultante. Por tanta indignante pobreza mental e tanta ausencia dunha faísca sequera de bo gusto ou vergoña allea....
Se existise un xuíz imparcial na taquilla... estaríamos ante a maior hostia nunca atrapada por unha merda rodada por e con tanto español, que tiña que ser moi española esta película, por moito que non haxa máis que mediocridade e ínfulas de nada neste endogámico mundiño de (...) (...)
O Reino dos Ceos. Menos mal que de española ten o xusto (agás para a Sra. Menestra...) e será esa a parte ridícula... ou non.
Non pararía ata mañá ou pasado. Pero que outras doctas e sabias persoas completen estes comentarios. Porque son as cinco da madrugada e teño que me tranquilizar antes de ir para a cama. Menuda noite de merda. Pero de moita merda. Viscosa e fedorenta.
Normalmente tería tentado facer algo un pouco menos cru e se cadra máis coidado. Pero tendo en conta as insatisfeitas gañas de lles parti-la cara que teño... pois queda así.
E por último, non vai ser que alguén se pique e lle pida a un xuíz que lle rasque...
Q’abía vebido i no rejía, senhoría, que uno es probe pero onrado. Que no deseava d’ofender, pero el alcól lla se save.... Que la culpa es de la soziedad, que somos todos.
Incrible... De verdade. O que non a vexa non o vai crer. Pero o que a vexa vaino lamentar na súa alma inmortal.
Incrible... Máis de vinte millóns...
Incrible...
Don Vitto
P*t* cine español de merda....
Cagho en tódolos que pariron semellante merda... por facerme perde-lo tempo... por escarallar calquera mínimo respecto que tivese polas produccións desta península de miseria cinematográfica... por ser tan dados polo cu e tan chupapirolas e máis p*t*s cas ghaliñas... etc., etc., etc. P*t*s tirados incompetentes e miserables.
Salvarei a Echanove, que fai un Quevedo pasable. Salvarei a Ariadna Gil, que cumpre ben coma actriz, unha tal De Castro. Pódese ignora-lo paso de Pilar López de Ayala, posto que nin dá nin quita nada. Queda ignorada. Javier Cámara debería atrapar un pouco pero en comparación tamén é salvable. Eduard Fernández; nada que dicir. Do pobre 'Aragorn', pois nada. Orson Welles, Alec Guinness, Laurence Olivier, calquera dos mellores tería parecido mediocre ante tanto monte de bosta.
E agora imos ó que imos.
Eduardo Noriega. Merece tantas maldades que me limitarei a expresar un intenso desexo de dor e sufrimento para el. Pero que malo é, Cristo bendito. Ou que mal o fai. Non é relevante. Que o colguen (figuradamente, que non o imos matar polo que fixo, que é delicto) para o seu escarnio e maledicencia en público. Só unha intervención de poderes superiores pode explicar que aínda teña traballo. Argh!!
Blanca Portillo. A culpa é súa por aceptar tal papel. Que se foda. Semellante papelón. Moita televisión vai facer a partir de agora. Pero non, que en España traballan os de sempre, como se ve na película, porque non importa que sexan malos, incompetentes, inaxeitados, parvos a encher ou directamente neno-nenas que noutro lugar estarían a traballar no negocio dos tapóns de lata para envases de bebida. Se nos oitenta estaban Forqué, Resines, Maura... agora temos á xeración Siete Vidas. Puta miseria.
Elena Anaya. O director non debería quedar só con ela, porque se esta moza de bo ver tivese algo de sangue, non o deixaba enteiro. Cortarlle os collóns por semellante chapuza de guión e dirección, non debería quedar impune. Mira que é unha mala personaxe. De cando é nova, non falarei, que a rapaza que fai dela ó mellor non está para máis aguantar. Pero Eleniña, de Eleniña... Xa van sendo horas de que deixe de ensinar teta na pantalla, que para iso non facía falla saír de Esteso, Landa, Pajares e demais compaña.
Patética.
O director. Agustín Díaz Yanes. Fuxir. Non coñezo “en profundidade” o que fixo este exemplar antes de Alatriste. Pero nunha industria con criterio económico e de certo tino xa o terían marcado a lume coma inimigo de todo o que é rendible. Que p*t* desastre de tipo. Mirade que eu de cine sei o que sei, que é ben pouco, pero cando mesmo eu me decato de ata que punto está mal rodada unha escena, de ata que nivel está corrompido e trampeado un guión (sen ter lido libro do tal Reverte ningún), de cantos posibles foron desaproveitados en cortes innecesarios, e de que forma unha minisuperproducción foi violada e torturada ata o seu vencemento... pois mal vai a cousa. Pero que carallo que confiou tantos cartos? É a antítese de todo o que pode ser friki. De todo o que pode ser comercial e rebenta-taquillas. Merda, que se me confunden as neuronas.
P*t* lixo de película.
Mirade que teño tragadeiras. Pero ben grandes, eh. Que trago cada cousa con gusto... que non ten nome. E quería escapar do cine. Quería saír daquela sala como fose. Desexaba estar en calquera outro lugar. Non soportaba ter que comparar o infumable producto medio español con Viggo Mortensen. Pero é que non o aturaba. Superábame. Pero moito, que non un pouco nada máis. Pero con dous collóns e moito sufrimento agardei ata o fin. Por se acaso aparecía algo salvable. Que non apareceu. De feito, aínda foi a peor. Porque a rodaxe na praia debeu ser unha desas de tripa solta e que gracias. Inenarrable. Hai que sufrilo para comprendelo. Pero non llo recomendo a ninguén. Desaparecede. Non vos poñades nesa situación. Porque logo ven o dos Tercios en combate. Un quero e non podo de libro. Unha cousa tan mala que asusta de verdade. ¿Pero como carallo non viron que aquelo era lastimoso?
Lémbrame agora o roce entre Sabina e Ramoncín polo tema da manta. Pois logo disto que veñan chorando por subvencións os do cine español, que veñan. A patada nos dentes que lles había que dar sería por piedade... para cos amantes da 7ª Arte. Ó infecto escravista da SGAE correspóndelle o papel de lacaio lambecricas que chora polos cartos e defende esta producción tan española. Sabina é o sentido común de quen paga por ver algo entretido e mínimamente digno. Alatriste é insultante. Por tanta indignante pobreza mental e tanta ausencia dunha faísca sequera de bo gusto ou vergoña allea....
Se existise un xuíz imparcial na taquilla... estaríamos ante a maior hostia nunca atrapada por unha merda rodada por e con tanto español, que tiña que ser moi española esta película, por moito que non haxa máis que mediocridade e ínfulas de nada neste endogámico mundiño de (...) (...)
O Reino dos Ceos. Menos mal que de española ten o xusto (agás para a Sra. Menestra...) e será esa a parte ridícula... ou non.
Non pararía ata mañá ou pasado. Pero que outras doctas e sabias persoas completen estes comentarios. Porque son as cinco da madrugada e teño que me tranquilizar antes de ir para a cama. Menuda noite de merda. Pero de moita merda. Viscosa e fedorenta.
Normalmente tería tentado facer algo un pouco menos cru e se cadra máis coidado. Pero tendo en conta as insatisfeitas gañas de lles parti-la cara que teño... pois queda así.
E por último, non vai ser que alguén se pique e lle pida a un xuíz que lle rasque...
Q’abía vebido i no rejía, senhoría, que uno es probe pero onrado. Que no deseava d’ofender, pero el alcól lla se save.... Que la culpa es de la soziedad, que somos todos.
Incrible... De verdade. O que non a vexa non o vai crer. Pero o que a vexa vaino lamentar na súa alma inmortal.
Incrible... Máis de vinte millóns...
Incrible...
Don Vitto
Unha triste ocasión perdida
A película máis cara do cine español, unha superproducción ó estilo Hollywood, os mellores actores españois por fin reunidos, e todo isto ¿para que? Para facernos perder dúas horas e pico que teríamos aproveitado mellor vendo un documental sobre a cría do mosquito aleteador do suroeste de Manchuria, ou calquera outra cousa, porque o que nos botaron diante era infumable, pero vaiamos por partes.
O deseño de producción é impecable, a recreación de vestiario, escenarios, e todo tipo de ambientación está en altísimos niveis de calidade, unha inmellorable axuda ós actores para meterse no papel e na historia, por iso resulta máis incomprensible todavía o que fixeron. E con isto rematamos as cousas boas.
O argumento é totalmente inexistente, non hai unha liña conductora que axude ó espectador a conectar cas personaxes, a entendelas e aprecialas, ou desprecialas O único que temos é unha sucesión inconexa de episodios costumbristas que dan unha idea da vida no século XVII, e punto. Para iso non facían falta vinte millóns de euros, seguro que na dúas poñen algún documental máis fiable e barato.
A dirección e montaxe son outro lastre, vale, eu non terei unha carreira como cineasta, e non serei máis ca un afeccionado, pero incluso eu sei cando teño que parar de botar lixo no caldeiro, porque a esta película lle sobran bastantes minutos, e os outros están moi mal aproveitados, pero claro, cando no tes un fío que che guíe, é lóxico que te perdas.
Os actores son outro caso aparte ¿Realmente viven disto? Se son tan bos como para engana-los productores e que os contraten, ¿por que despois o fan tan mal na película? Salvando a Juan Echanove, facendo de Quevedo, o resto son unha mafia de aproveitados que dalgunha maneira conseguiron facerse co control do mundiño artístico ou que no seu momento fixeron un bo papel e agora viven de rendas, non aportando nada máis que o seu nome, porque interpretación, a verdade, non é que aportaran moita (non me vou extender agora con cada un deles, iso déixollo a outros, pero deixarei claro unha vez máis que Eduardo Noriega nunca me pareceu un bo actor, e agora xamáis mo vai parecer).
Mención especial merece o amigo Viggo Mortensen, engadido na producción para meter unha estrela de renome internacional, aporta a única persoaxe creíble de toda esta tropa, e o seu esforzo para eliminar o seu acento porteño resulta encomiable, pero fai que en ocasións o tal Alatriste pareza bébedo, ou cando menos de resaca, de todas formas coido que non tiña que ter tomado tantas molestias, ó fin e o cabo, un Alatriste arxentino teríalle engadido algo de gracia ó asunto, e así polo menos poderíamos finxir que estabamos ante unha mala comedia.
Despois temos o asunto das “escenas obligatorias”, esas que non aportan absolutamente nada ó inexistente guión, pero que hai que meter porque tocan, como o protagonista é soldado (aínda que pasa máis tempo en Madrid que no frente), pois metemos unha escena de batalla “campal”, ó final, con calzador, e co persoal xusto para formar un cadro dos Tercios e uns cantos franceses cos que baterse, de forma que cubrimo-la cuota de “espectacularidade” de forma moi lamentable, e como estamos nunha producción española, parece que non podemos esquecer a escena de destape, así que tumbamos ahí a Elena Anaya ensinando teta e listo. Pois para iso non facían falla vinte millóns de euros, señores! Que as de Esteso e Pajares saían moito máis baratas e aportaban o mesmo!. Certo é que neste apartado temos que admitir a nosa benevolencia con outras produccións, e lembro agora, por exemplo, a recente The Fast and The Furious 3. A Todo Gas. Tokyo Race, pero é que incluso unha gañanada coma esa parece unha xoia do cine en comparación, e dende logo tiña moitas menos pretensións.
En fin, agardo que o público sexa cauto e non vaia ver unha producción tan dañina, se iso supón que o cine español volve ás historias “de autor”, intimistas e introspectivas, que só van a ver os catro culturetas de turno, pois vale, cada un ó que sabe facer, que deixen ós taquillazos españois para Santiago Segura e os seus amiguetes, que alomenos presume claramente de humor casposo, rancio e escatológico, e non engana a ninguén, porque o tal Díaz Yanes, co beneplácito e a beizón do pai da criatura, Perez-Reverte, parecía prometer unha película de aventuras, de capa e espada ó estilo clásico, e non, definitivamente iso no foi o que apareceu na pantalla.
Resumindo: unha película pomposa, grandilocuente, fachendosa, pretenciosa e derrochadora, pero sen argumento ningún que lle permita selo, un desperdicio absoluto de tempo e recursos, nada recomendable nin para piratear, salvo que teñas moito ancho de banda que usar e non se che ocurra nada que poñer no eMule, iso supoñendo claro está, que xa teñas descargado todo o porno existente en internet, ou as retransminsións íntegras de Eurovisión, ou calquera outra cousa, porque nunca, xamais na miña vida vira unha película que merecese de forma tan absoluta o térmo "atroz". En serio, non vaiades vela, non merece a pena, e se ides, logo non veñades a protestar, nos xa vos avisamos.
Godzilla-sama
Le tamén as críticas de Martin Pawley (de días estranhos), Rafa Marín (de Crisei) Ed e Big Corrosco (de abuse magazine) ou Nacho Gay (no elconfidencial)]]>Trailer de Flags of Our Fathers
http://cinemafriki.bitacoras.com/archivos/2006/09/05/trailer-de-flags-of-our-fathers
2006-09-05T21:43:42ZFrikiTrailers e teasers Aquí podedes ve-lo trailer. Ten unha pinta bárbara. Esperemos que non sexa moi sentimentaloide, pero non creo que nos neguen unhas boas escenas de acción bélica.
Haberá Saw 3 Cartace de Saw III
]]>Chega a escuridade real
http://cinemafriki.bitacoras.com/archivos/2006/09/05/chega-a-escuridade-real
2006-09-05T21:03:06ZFrikiCríticas
Poucas películas causaron tal espectación. E ó decir poucas refírome a ningunha. Ninguén espera nada dun filme baseado nun videoxogo, e con razón, vendo os antecedentes da grande pantalla hollywoodienses onde o único referente co seu homónimo de consola era o seu título. Ver Street Fighter (aberración para a vista), Mortal Kombat (o único salvable son as artes marciais non tan de moda por aquela), Tomb Raider (Angelina Jolie é Lara Croft), Resident Evil (sempre sobrou Milla Jojovich), Alone in the Dark (no comment), Doom (plana) e, xa á volta da esquina, a perpetración de Dead or Alive, a cal soamente aporta un incentivo para ir a vela… ou dous, según se mire. Por iso cando digo que este filme causou espectación, foi que dende o trailer xa tiñas a sensación de que esta non ía ser unha máis.
Todo o mundo que disfrutou co xogo (ou non), xa dende a introducción víase que era especial, esa música e esa atmósfera de misterio e chea de preguntas sen resolver. Por iso no trailer vímonos identificados porque cada fotograma era unha imaxe real do xogo. A aparición da Cabeza Pirámide non fixo máis que impacientarnos na estrea.
En canto o filme, sempre co medo no corpo dun fracaso coma as súas antecesoras, suspiramos aliviados nada máis comezar a película e oir a mandolina que tanto recordabamos. Todo, todo é correcto. Unha maxiestraliedade en levar un xogo á grande pantalla. Cada pequeño elemento levado a realidade, incluído as tomas da cámara, tan inquietnates e as veces tan mareantes, o Zippo, a néboa, Cibyl, as enfermeiras (impresionante), a sirena de aviso, a choiva na escuridade, os servizos na escola, as notas e pistas ciscadas, unha banda sonora inquietante… En resumo, Silent Hill. Quen xogou a esta marabilla non quedará defraudado.
O único que se lle podería recriminar é o típico dos filmes ianquis, que teñen que explicar todo, por iso non queda en ningún momento ningún cabo solto, polo que perde un pouco de misterio. Compre dicir que tamén serve para a xente que nunca tocou unha consola poida seguir o argumento, pero creo que non a van disfrutar ó mesmo nivel que os que acabaron o xogo algunha vez. Sean Bean xenial, aínda que un pouco curta a súa aparición. Quedaría moi ben como protagonista principal, igual que no videoxogo, pero é un detalle que non é moi salientable. E o único que me chocou é a "moralexa" final, que non parece moi correcta neste mundo actual, pero que non está mal ó fin e ó cabo.
Para rematar, esta adaptación do xogo de Konami, rompeu unha racha da mala fama destas adaptación, e pon de manifesto que cando están implicados a propia xente que ó crearon o cambio é radical. Moitas adaptacións poderían tomar exemplo, coma vimos en Sin City ou veremos en 300 (onde Frank Miller participa activamente).
Silent Hill non drefraudará a ninguén e a súa atmósfera atraparanos a todos…
Diefer Casan
]]>O Jackie Chan xaponés
http://cinemafriki.bitacoras.com/archivos/2006/08/21/o-jackie-chan-xapones
2006-08-21T15:24:46ZFrikiCríticas
Pouco pódese dicir de City Hunter para a xente que xa a viu. Póde ser unha obra mestra dentro da filmografía de Jackie Chan ou quedar esquecida dentro do seu gran repertorio.
O filme segue o mesmo guión de tódalas súas películas. Espectaculares coreagrafías marcadas cun humor san e entretido. A diferencia é, que esta vez, Jackie métese no papel do detective xaponés de City Hunter, polo que ten que pasar á grande pantalla todas esas animacións do manga e da serie de animación. Polo que a min respecta, isto converte as actuacións dos personaxes demasiado esaxeradas e ás veces ridículas, pero tamén, un se vai acostumando según transcorre a acción.
Polo demáis todo ten un aire manga. Dende os martelos de 5 Ton. ata a ansia do personaxe polas mulleres guapas e unha fame interminable. Entre todo cabe destacar a mítica secuencia dos combates de Street Fighter (¡Aprende Van Damme!), o xogador-lanzador de naipes en plan Gambito e o grupo musical co seu tema tan… "impactante".
Un filme máis do incombustible Jackie Chan, que espero que siga na mesma liña e que nos poida dar ese tipo de películas que nunca gañarán un Oscar, pero que tanto nos gustan.
Diefer Casan
]]>Shame on you, Jon Peters
http://cinemafriki.bitacoras.com/archivos/2006/07/29/shame-on-you-jon-peters
2006-07-29T04:40:44ZFrikiCríticas
ifrit
ifrit
O Superman Returns que eu vin...
Logo de teren pasado un par de semanas, despois de moitas voltas, creo que podo escribir unha cousiña ou dúas sobre esta película. Por suposto, non vou dicir nada que non dixese alguén xa nalgunha dirección da rede. Non importa que non se coñeza polos sentidos; seguro que existe.
Deixando iso claro dende o comezo, podo largar tranquilo.
¿Gustoume ou non me gustou? É unha peli tranquila e sinxeliña de ver, que non debería molestar a ninguén agás a aqueles que non teñen parada e necesitan violencia descerebrada para poder aguantar quietos, xa sabedes, eses que se non hai leña e hostias ben (ou mal) dadas non se senten “cheos”. Que lles dean, polo menos neste caso. Trátase de traer de volta a Kal-El ó mundo das franquicias, non de ir de chulo, meter a Xuizo Final e mata-la galiña dos ovos de kriptonita (que é o que lles falta para xustificar tanto mineral dese por estes lares...)
Ehh... que me despisto. Este filme é perfecto para lembrarlle a unha xeración o que foi Christopher/Superman, e vale ben para introducir de novo, seguindo o patrón e as ideas da orixinal de Richard Donner, ó novísimo Brandon Routh coma lexítimo herdeiro.
Non está de máis avisar que quen isto escribe ten nun pequeno pedestal A delgada liña vermella de Malick, polo que o de asustarme por unha montaxe pausada... case que non.
Luthor, pode que máis importante que Superman ou que Clark Kent por separado, está ben, incluso moi ben. Xa se verá co tempo. Falta velo en orixinal, pero de momento só pode mellorar. Está chalado pero dunha forma moi perigosa, para nada graciosa aínda que os seus actos e formas despisten. Será moi infantil iso de probar un cacho de cristal nunha maqueta, pero se te paras a pensalo... é a mostra máis patente da súa visión do mundo, un lugar no que el se divertires e xogar a ser deus, ou polo menos o “ser superior” de Butragueño....
Podo, e é de xustiza, aceptar que lle falta algo de infraestructura en plan LexCorp, e a Torre L, pero supoño que todo chegará, coma chegou na visión doutro home a presidente useño. Non se pode queimar todo nun único disparo. O risco non é aceptable.
Superman. Impecable. Non é o Deus Ex Machina que todo o pode. Nin quere selo. A dependencia del non leva a ningún bo lugar. E se el non o sabe, polo menos sospéitao. Recoñezo que lle falta velocidade nalgúns planos, sobre todo nos aéreos, un pouco máis de chispa, que diríamos. Se o tivesen feito máis dinámico, logo, non momento de ires de cachi-man, poderían incrementa-la sensación de esforzo e vontade coa mesma velocidade amosada na pantalla.
E que dicir da clásica opción entre face-lo que quere e o que é mellor para a maioría. Puro Superman. E logo queda non tan ben con Lois. Cousa que tamén paga Clark Kent.
Clark Kent. O granxeiro periodista. Sen moitas luces e non moi espilido, pero traballador e de fiar, máis ou menos. Un mandado con tódalas letras. Ou iso é o que amosan no cine. E a min váleme. Non é o depredador informativo coma pode ser Lane. Está, pero en segundo plano. Coma ten que ser. E dóelle. Co rápido que lle podía dicir a Lois que el é Superman... co sinxelo que sería conquistala cas súas mallas.... un único vo máis... e todo sería moito máis cómodo.... Difícil non se render, ¿verdade?
Cíclop... que digo... o machacante de reemprazo de Lois.... Máis heroico que o propio Scott Summers. Con iso creo que xa se di todo. Morrer nunha franquicia para facer noutra o papel que tiña que ter sido. Manda carallo. Pero queda ben. Queda ben. E queda patético/tenro. Humano ou non, querer a unha muller coma Lois Lane non pode ser un camiño de rosas. Ela é a dona do seu mundo, non unha actriz secundaria nel.
Vale de recado para o inútil de X3, aínda que Singer non estea libre de culpa...
O resto, que tampouco me quero eternizar: fan o seu papel.
En definitiva, que se collémo-la lei dos grandes números, e comparamos, a peli sálvase, pode que tal vez cunha nota máis que de aprobado. Ten toda a pinta de non perder cos anos, así que non se pode dicir moito mal dela. O primeiro paso ten que se dar con seguridade, pois ese si que non ten volta atrás. Non se pode volver ó principio, a non ser que pasen vinte anos... E para novidade e risco xa temos a un asmático, ou algo así.
E que carallo, non é X-Men 3, non compromete un futuro con decisións salomónicas e incriblemente controvertidas, nin abusa de montaxes ridículas de escenas de acción e de combates estúpidos (si, estúpidos). Non pinta a mona con pailáns de medio pelo, e acaba, por exemplo, cuns secundarios-terciarios con peso e autoridade pétrea, sen máis andar rañándoa. E teño que agradecelo.
Pode que a cousa quedase un pouco en plan “todo o mundo é bo”, pero esa é miña impresión da película en xeral. Non quero entrar no aspecto redentor de “dóuvo-lo meu único fillo” e picados en cruz dende a exosfera, mortes pola humanidade, etc. O rollo relixioso e Superman nunca foi do meu agrado. Superman é filosofía social, non mística relixiosa.
Don Vitto
Outras opinións: Viruete (de Viruete.com), Rafa Marín (de Crisei) e Uruloki (de Uruloki.org).]]>Canto dano fixo Initial D nas nosas novas e fráxiles mentes
http://cinemafriki.bitacoras.com/archivos/2006/07/29/canto-dano-fixo-initial-d-nas-nosas-novas-e-fraxiles-mentes
2006-07-29T04:30:54ZFrikiCríticas
Cando un pensa en facer unha crítica deste tipo de películas, o primeiro que pensa é en non repetir demasiadas veces o término “atroz”, para que non perda forza nin significado, pero claro, quedamos sen sinónimos igual de contundentes e expresivos.
Pero vaiamos por partes, antes de entrar no cine xa tiñamos claro que iamos ver unha película con máis testosterona ca Floyd Landis, e por se quedaba algunha dúbida, a gran cantidade de malotes na cola e na sala é máis ca suficiente para despexalas, esperemos que ningún deles copie as maneiras dos protagonistas.
1. Argumento: prácticamente inexistente e apenas relevante, non é mais ca unha excusa para pasar ás outras dúas partes
2. Mozas: Por suposto, tan neumáticas coma os propios coches, con pouca roupa e axustada, é decir, ensinando cacha, tal e como lle gustan a Shin-chan e a nós.
3. Bugas: moitos, variados e tuneados ate o inferno, alomenos no que a pintura se refire, porque desta xa pasan de dar as poucas explicacións que aparecían na primeira parte sobre mecánica.
Sobre o que constitúe a parte principal da película, as carreiras en sí mesmas, tampouco é que engada gran cousa, a verdade é que a montaxe, intentando ser espectacular, non chega a máis que mareante, e contínuamente da a impresión de estar no medio dun accidente, así que cando chega o accidente de verdade, apenas percibes a diferencia, salvo algún plano a cámara lenta intercalado.
En canto a actuacións, non hai moito que decir, por non decir que os cameos fan olvidar por completo ós protagonistas, ese Sonny Chiba, ou o gran Keiichi Tsuchiya, o verdadeiro e único Rei do Derrape, nunha aparición que os máis fans deste mundiño, e de certa serie de anime, deberían recoñecer, por non falar da gran sorpresa final, que por suposto, non vou desvelar aquí, teredes que sufrir toda a película para velo.
En fin, unha pequena obra de entretemento, que pasará sen pena nin gloria pola nosa carteleira, e que só deixa unha reflexión neste pouco humilde crítico: “canto dano fixo Initial D nas nosas novas e fráxiles mentes”, quen poida entender, que entenda.
